"Nigdy nie należy się poddawać"

Sharlotte chwyciła za metalową klamkę pokaźnych rozmiarów drzwi wejściowych, po czym szarpnęła ją, by móc je otworzyć i wejść do środka. Lekcje trwały już od dobrych dziesięciu minut, toteż nastolatka czym prędzej udała się w kierunku odpowiedniej klasy. Pomieszczenie to było średniej wielkości – ściany koloru miętowego idealnie współgrały z białym sufitem oraz sosnowymi ławkami, krzesłami i oczywiście nauczycielskim biurkiem. Tablica, która wisiała za plecami profesora była w standardowym zgniłozielonym kolorze.

– Jest i nasza nowa koleżanka! Szkoda tylko, że nieco spóźniona... – powitał ją nauczyciel.

Poczuła, jak rumieńce wylewają się na jej blade policzki. Może jeszcze była szansa na odwrót? Chyba nie byłoby problemem, gdyby teraz po prostu się odwróciła i wyszła...Wolała jednak nie ryzykować. „Wejście smoka” dostatecznie zrujnowało jej „pierwsze wrażenie”.

– Moi drodzy, Sharlotte z pewnością chciałaby nam co nieco o sobie opowiedzieć. Prawda, panienko Morgan?

– Właściwie to... – zaczęła, lecz profesor niezbyt grzecznie jej przerwał.

– Cu-do-wnie! – sposób, w jaki wypowiedział to słowo, rozdzielając je na sylaby, sprawił, że poczuła się dziwnie. – Słuchamy, słuchamy.

Przeniosła ciężar ciała z lewej na prawą nogę, nerwowo wyłamując palce. Nie była zbyt dobra w publicznych wystąpieniach. W dodatku, nie lubiła o sobie mówić. A tu proszę! Nie dość, że miała się przedstawić to jeszcze dwudziestu-sześciu osobom, nie licząc nauczyciela. Westchnęła.

– Ym, mam na imię Morgan... znaczy się, e... Moje nazwisko to Sharlotte...

„Idealny początek, nie ma co!” – skarciła się w myślach. Postanowiła jednak zacisnąć przysłowiowe zęby i zacząć jeszcze raz.

– Cześć, jestem Sharlotte. Przeprowadziłam się z Nowego Yorku, choć wielka Brytania to moja ojczyzna. Mieszkam z babcią i mam dwa szczury – Filiego i Kiliego.

Podczas swojej wypowiedzi zauważyła, że jeden z uczniów słucha jej z nieskrywaną uwagą. Kiedy pozwoliła sobie na niego zerknąć, posłał w jej stronę przyjacielski uśmiech, przez który poczuła, jak jej serce znacznie przyspiesza.

– Fanka Tolkienowskiej twórczości, hm? Ciekawe. Dziękujemy bardzo, panno Morgan. Może pani zająć miejsce, a my będziemy kontynuować temat lekcji.

Posłusznie usiadła w wolnej ławce na tyłach klasy, po czym rozpakowała się i zapisała temat w zeszycie. Przez resztę lekcji czuła na sobie ciekawskie spojrzenie chłopaka, który słuchał uważnie jej prezentacji. Starała się skupić na słowach nauczyciela, jednak to gapienie sięna nią znacznie utrudniało jej tę czynność.

Kiedy rozległ się wyczekiwany przez Sharlotte dzwonek, dziewczyna z ulgą spakowała się i wyszła z klasy. Przerwę spędziła w towarzystwie rozmaitych książek oraz pani bibliotekarki, która okazała się uroczą wdową z mieszkaniem pełnym kotów. Kobieta była przy przedstawianiu Sharr imienia czwartego z nich, kiedy zadzwonił dzwonek. Nastolatka pożegnała się z nią, obiecując przy tym, że pojawi się w bibliotece na następnej przerwie. Nie chcąc tym razem się spóźnić, Morgan wręcz pobiegła do sali lekcyjnej. Udało jej się – nauczycielka dopiero co opuściła pokój nauczycielski. Dziewczyna odetchnęła z ulgą, ustawiając się pod klasą i czekając, aż kobieta wpuści uczniów do środka. Gdy już to zrobiła, Sharlotte ponownie zajęłam miejsce w jednej z ostatnich ławek. Nie chciała się zbytnio „wychylać”.

Korzystając z okazji, że była to lekcja z wychowawcą, nastolatka pogrążyła się w lekturze „Małego Księcia” – książki, którą wręcz ubóstwiała i czytała któryś raz z kolei. Opowieść ta całkowicie ją fascynowała – była bowiem piękną historią o przyjaźni, jak i miłości, których w życiu Sharlotte zdecydowanie brakowało. Nigdy nie miała przyjaciela, a po tragicznym wypadku i śmierci obojga rodziców została wręcz zmuszona do przeprowadzki, zostawiając tym samym swoich znajomych, z którymi spędziła dobre kilka lat. Była zupełnie sama – nie licząc babci, ale ona przecież nie zastąpi jej przyjaciół – i ta historia, mimo tak wielkiego uwielbienia, jakim ją darzyła, była dla niej swoistym rodzajem udręki oraz tęsknoty za czymś, czego nigdy dotąd nie było jej dane doświadczyć.

Rozmyślenia Sharlotte przerwał ciepły, męski głos:

– Hej, można się dosiąść?

Niechętnie podniosła wzrok znad książki – moment, kiedy czytała był najgorszym możliwym na przerywanie jej i już miała uraczyć osobę, która się tego dopuściła obfitą w brzydkie słowa wiązanką, jednak kiedy dostrzegła, kto właściwie to zrobił, zdusiła w sobie potrzebę nagłego wybuchu. Uroczy szatyn, który wlepiał w nią swoje szare oczęta – swoją drogą były naprawdę ładne – lekcję temu, stał nad nią i uśmiechał się tym swoim uśmiechem, który rozpromieniał całą jego, nawiasem mówiąc przystojną, twarz. Skinęła więc bez słowa głową, dając mu pozwolenie, które przyjął z wyraźnym entuzjazmem. Sharlotte dziwiło jego zachowanie, ponieważ nigdy wcześniej nikt aż tak się nią nie interesował. Uznała to jednak za dobry znak.

Chłopak wyciągnął z kieszeni swojej ciemnofioletowej bluzy batonik, który podsunął w stronę nastolatki. Skrzywiła się mimowolnie.

– Nie, dziękuję. Jadłam – skłamała, zupełnie jak gdyby jedzenie nie było wcale jedną z przyczyn jej „problemów”.

Nastała niezręczna cisza. Chłopak postanowił ją przerwać dopiero po upływie kilku minut.

– Chyba niezbyt proste jest od tak się przenieść do nowego miejsca, prawda? – spytał.

– Cóż, szczerze mówiąc nie jest mi łatwo, ale staram się być dobrej myśli.

– To dobry sposób.

– Tak myślisz? – spojrzała na niego z zaciekawieniem.

– Owszem. Nieważne, jak trudno by nie było – nigdy nie należy się poddawać.

– To bardzo mądre słowa – zauważyła Sharlotte.

– Dziękuję.

○●○

– Babciu? – zawołała Sharlotte, przechodząc przez długi przedpokój i kierując się do kuchni, skąd dochodziły odgłosy przygotowywania posiłku.

– Sharri? Wróciłaś już? – odezwała się niska kobieta, witając wnuczkę w swoim ulubionym żółtym fartuszku i z szerokim uśmiechem na ustach.

Nastolatka zrzuciła torbę prosto na podłogę, by móc swobodnie przytulić się do staruszki w geście powitania. Do jej nozdrzy wdarł się zapach mąki zmieszany z drogimi damskimi perfumami. Sharlotte odsunęła się i usiadła przy stole, zakładając nogę na nogę.

– Jak pierwszy dzień w nowej szkole? – zaczęła rozmowę kobieta, powracając do lepienia pierogów. – Poznałaś kogoś fajnego?

– Dobrze, o dziwo i... właściwie to tak, poznałam.

Staruszka zerknęła przez ramię na wnuczkę.

– Przystojny chociaż?

– Babciu! – dziewczyna zaśmiała się.

– No co? To ważne pytanie!

– Sama się przekonasz. O ile mi pozwolisz.

– Na co? – babcia zmarszczyła brwi.

– Na przyprowadzenie go jutro tutaj.

Kobieta nie odpowiadała, tworząc, według Sharlotte zbędne, napięcie. Po chwili zachichotała.

– Jeśli chcesz, nie mam nic przeciwko. Mam upiec ciasteczka?

– Och, mogłabyś?

– Hm, pomyślę nad tym. A teraz, moja panno, proszę umyć ręce i pomóc mi w przygotowywaniu obiadu.

○●○

Rozległ się dzwonek do drzwi, więc Sharlotte dosłownie rzuciła się, by je otworzyć. Serce jej przyspieszyło, gdy przez „judasza” dostrzegła rozpromienionego kolegę z klasy. Wzięła kilka krótkich oddechów, po czym otworzyła mu drzwi.

– Cześć, Sharr – powitał ją.

– Hej, Nate – odparła, robiąc mu miejsce i gestem zapraszając do środka.

W korytarzu pojawiła się babcia Sharlotte z tacką pełną ciastek oraz dwoma kubkami gorącej herbaty.

– To ty jesteś tym przystojniakiem, o którym Sharri bez ustanku opowiada, prawda?

– Babciu! – nastolatka poczuła, jak oblewają ją rumieńce. – Przepraszam za nią, wiesz, starość. Bredzi i tyle.

– Mam swoje lata, ale i doskonałą pamięć – odezwała się staruszka. – Oraz niesłychane poczucie humoru – mówiąc to, puściła oczko Sharlotte, która odwzajemniła gest. – Bernardette, ale mów mi Bernie.

– Nathan Delane – przedstawił się chłopak.

– To my już pójdziemy do mojego pokoju. Wezmę to – powiedziała Sharlotte, biorąc od babci tacę z jedzeniem, a potem razem z Nathanem udali się po schodach do sypialni nastolatki. Dziewczyna zamknęła drzwi i zapytała:

– To... co chcesz robić? Wiesz, nie jestem dobra w spotkaniach towarzyskich, zwłaszcza jeśli chodzi o płeć przeciwną – przyznała szczerze.

– Co powiesz na „Wielką Szóstkę”? – zaproponował, wyciągając z plecaka pudełko z płytą.

– Co powiem?! Człowieku, to jedna z moich ulubionych animacji!

– Czyli dobrze trafiłem?

– Tak, jak najbardziej – uśmiechnęła się.

Wzięła od niego pudełko i włączyła bajkę. Usiedli na dywanie, oparci o ramę łóżka i zajadali się ciasteczkami, popijając je pyszną herbatą. Po trzydziestu minutach oglądania, Sharlotte odezwała się cicho:

– Jesteś w sumie podobny do Baymaxa.

– Pewnie z wyglądu, co? – zaśmiał się Nathan.

– Hm, jakby tak się przyjrzeć to i owszem, widać jakieś podobieństwo.

– No, ej! Okropna jesteś! – chłopak zrobił obrażoną minę.

– Żartowałam, żartowałam. Jesteście podobni, ale pod innym względem – oboje jesteście uroczy i bezinteresowni. Lubicie pomagać i doskonale znacie na to sposoby – wyjaśniła.

Nathan zamrugał, a potem spojrzał Sharlotte głęboko w oczy. W jego własnych widać było rosnące zafascynowanie.

– Sądzisz, że jestem... uroczy?

– Ja...

– Powiedz prawdę.

– Uhm, tak. Tak właśnie sądzę.

– Cóż, to...miłe. I ty również jesteś uroczą istotką – wyznał chłopak.

– Ja? Dlaczego niby? – zdziwiła się Sharr.

Nathan uśmiechnął się do niej ciepło. Wziął dziewczynę za rękę.

– Ponieważ...jesteś delikatna i słodka. Zupełnie, jak najpiękniejszy kwiat. Trzeba o ciebie odpowiednio dbać i chronić przed złem. Jeśli mi pozwolisz, chciałbym móc się tym zajmować już zawsze.

Sharlotte zarumieniła się. Nie miała pojęcia, co takiego robiła, że kolega tak ją polubił, lecz podobało jej się to.

Podniósł jej dłoń, by móc ucałować jej skórę i wtedy jego uwagę przykuły zabliźnione oraz świeże rany na nadgarstku dziewczyny.

– Czy ty... – zaczął nieco przerażony tym, co właśnie zobaczył.

Dziewczyna pospiesznie wyrwała rękę. Odwróciła twarz w stronę okna.

– Okaleczasz się.

To nie było pytanie, lecz stwierdzenie. Przesiąknięte smutkiem zdanie twierdzące.

– Ja? Nie. To kot, podrapał mnie – wymamrotała.

– Ty nie masz kota – zauważył.

– Powiedziałam „kot”? Musiałam się pomylić. Chodziło mi o szczury, tak. Szczury.

Nathan złapał dziewczynę za brodę, by zwrócić jej twarz w swoją stronę. Unikała kontaktu wzrokowego.

– Nie kłam, dobrze? Spójrz na mnie, proszę – wyszeptał.

Nastolatka posłusznie utkwiła wzrok w jego oczach.

– Nie musisz się wstydzić swoich słabości. Nie przy mnie. Pomogę ci. Razem damy sobie radę, obiecuję.

Po tych słowach nachylił się i złożył na jednym z policzków Sharlotte delikatny pocałunek. Oczy panienki Morgan zaszkliły się, więc Nathan wytarł łzy wierzchem dłoni.

– Nie płacz, księżniczko. Wszystko będzie dobrze, naprawdę.

○●○

Mijały tygodnie, a Sharlotte i Nathan stawali się sobie coraz bardziej bliscy. Nie było dnia, którego nie spędziliby razem. I tak, jak Mały książkę oswoił Lisa, tak chłopak krok po kroku zbliżał się do Sharr.

Gdy pewnego popołudnia dziewczyna czekała na niego w kawiarni, a on spóźniał się już dobre czterdzieści minut, Sharlotte postanowiła po raz kolejny do niego zadzwonić. Tym razem połączenie wreszcie zostało odebrane, lecz nie przez Nathana, a jego mamę.

– Halo?

– Sharlotte.

– Pani Delane? Dlaczego Nathan nie odbiera? Czemu go nie ma?

– Sharlotte... Nathan, on...

Nastolatka przełknęła cicho ślinę. Spodziewała się najgorszego.

– Co z nim, pani Delane?

– Miał wypadek. Jest w bardzo zły stanie... On... on jest w śpiączce.

Poczuła, jak krew odpływa jej z całego ciała. Jak robot wstała z krzesła i opuściła lokal, kierując się na przystanek autobusowy, by móc jak najszybciej znaleźć się przy Nathanie.

Gdy dotarła na miejsce i ujrzała go bezwładnego, podłączonego do całej serii ustrojstw, które wydawały z siebie niezwykle irytujące dźwięki - serce jej zamarło. Naraz zaniosła się płaczem i rzuciła ku niemu, łapiąc go za rękę i mocno ją ściskając.

– Jakie jest prawdopodobieństwo, że się wybudzi? – spytała cicho.

– Niewielkie – odparł lekarz. – Ale trzeba być dobrej myśli.

„Nieważne, jak trudno by nie było - nigdy nie należy się poddawać.” – słowa Nathana rozbrzmiały w jej głowie.

Nie zamierzała tego robić- za wszelką cenę chciała walczyć o tę przyjaźń.

○●○

– Budzi się! – zwołała przez łzy Sharlotte. – On się budzi!

Odsunęła się, dając miejsce lekarzom, którzy przystąpili do wykonywania rutynowych działań. Po wszystkim pozwolono jej się do niego zbliżyć. Złapała go za rękę, uśmiechając się i powiedziała:

– Nathan. Dobrze, że wróciłeś. Czekałam na ciebie bardzo długo, wiesz? Mamy mnóstwo kreskówek do nadrobienia...

– Przepraszam – przerwał jej nagle chłopak. – Ale kim ty jesteś?

Wnętrzności nastolatki splątały się ze sobą. Poczuła, że robi jej się słabo.

– Jak to „kim”? Ty...nie pamiętasz mnie?

– Niestety nie, wybacz. Powinienem?

– Oh – wyrwało jej się. – Ja... um. To nic, to... nic – głos się jej załamał.

Wstała szybko, po czym opuściła pomieszczenie, dusząc w sobie łzy.

Kilka dni później Nathan pojawił się w szkole. Jak się okazało, na wskutek wypadku nie pamiętał jedynie Sharlotte. Mimo to, nie zamierzała się poddać. Kiedy ujrzała go na pierwszej lekcji, siedzącego samotnie z tyłu, podeszła do niego z uśmiechem. Wyjęła z torby batonika – tego samego, którego oferował jej, gdy się poznali – i zaproponowała:

– Chcesz gryza?

Skinął głową w odpowiedzi. Podzieliła się z nim słodyczą i po otrzymaniu pozwolenia, zajęła miejsce obok niego.

– Jestem Nathan – przedstawił się, a ona poczuła dziwne ukłucie w sercu.

– Sharlotte – odparła.

Na jego przystojnej twarzy pojawił się rozpromieniający ją uśmiech, za którym tak bardzo tęskniła.

„Nigdy nie należy się poddawać” – powtórzyła sobie w myślach.